Burnout?

"Waar ga je heen?"

"Hoe bedoel je?"

"Nou, je hebt toch niet voor niks je koffers gepakt?"

"Nooit bij jezelf op vakantie geweest dan?"

"Ehm, nee niet echt, tenminste .... eerlijk gezegd snap ik niet helemaal wat je bedoelt?"

"Nooit het gevoel gehad dat je je niet meer thuis voelt thuis? Dat je je meer thuis voelt op andere plaatsen of op andere tijden dan heden?"

"Tjee man, volgens mij ben je echt de weg kwijt, ik hoorde al van meer collega's dat je niet helemaal spoorde. Ik verdedigde je altijd ... je kent het wel, zo van: "Ahhh, laat hem maar even, hij heeft het druk", of zoiets. Maar ik begin er nu zwaar aan te twijfelen of je inderdaad wel helemaal in orde bent?"

"Dan moet je lekker denken wat je zelf wilt, ik ga op vakantie en ik ga op vakantie bij mezelf. Dat mag misschien raar klinken maar op die manier bescherm ik mezelf tegen de natuurlijke ontvreemding van mijzelf ten opzichte van de wereld en de rest van Nederland. Zolang ik thuis op vakantie kan, heb ik het altijd naar mijn zin, schijnt de zon, is het bier goedkoop en zijn de vrouwen gewillig. En als ik weer van vakantie terugkom, zijn al mijn vrienden weer geïnteresseerd in me, want dan heb ik verhalen over overmatig drankgebruik en sex met hete vrouwen ... dat heb ik normaal niet, alleen maar op vakantie."

"Oh, juist, ehm ... en wanneer ga je dan en hoe?"

"Doe nou niet alsof ik helemaal gestoord ben, ik woon hier om de hoek man! En kijk nou eens uit je doppen, mijn koffers staan klaar, wanneer denk je dat ik weg ga, over een week?"

"Ppfff ... rustig maar, wat mij betreft ga je maar alvast, neem de rest van de middag ook maar vrij .....

Oh ... en schrijf je wel een kaartje?"