Niemand die even gedag zegt of ook maar even knikt met z'n hoofd om aan te geven dat men elkaar gezien heeft, niemand die de hond uitlaat en hem vertelt wat voor ras het is. Niemand die met de fietsbel ringt om aan te geven dat hij uit moet kijken.

's Morgens op de fiets, op weg naar werk, geen mensen die hem opwachten om samen naar het werk te rijden, pratend over het journaal of over voetbal. Niemand aan wie hij de fiets kan vast zetten voor extra veiligheid.

De brieven komen achter elkaar door het schuifluik en hij stempelt ze allemaal, stuk voor stuk, de hele dag door. Niemand die langs komt om een sigaret te roken, of vraagt of hij mee gaat lunchen. Om vijf uur loopt hij weer richting de fiets en hij weet dat thuis de boodschappen klaar staan.

Er is geen voicemail, het lampje van de telefoon knippert niet. De beltoon doet het wel, hij controlleert dat elke dag door met zijn mobiel naar zijn vaste telefoon te bellen en dan weer andersom.

De chatroom is leeg, niemand die wil praten met gebruik van emoticons. En niemand die een email stuurt, zelfs bedrijven sturen geen spam.

's Avonds komt er niemand koffie drinken, praten over kinderen of een aanstaande trouwerij of over de buurvrouw die zo verdacht vaak naar de sportschool gaat. Geen wekelijks biljartavondje in de plaatselijke kroeg of de maandagavond training in de sportkantine.

Hij gaat naar bed zonder daar op gewezen te worden, niemand die controlleert of alle lichten wel uit zijn en of hij de kachel wel laag heeft gezet. Hij zet de wekker om 7.00 en weet dat niemand hem wakker zal bellen als hij om 8.30 niet op het werk is.

Ja, het leven is zwaar als je aan knoflook verslaafd bent.