Voor m'n werk zit ik elke dag ongeveer twee uur per dag in de auto, de perfecte gelegenheid om met mezelf te zijn.

Wat doe je nu tijdens zo'n ritje, beetje rondkijken en in je achteruitkijkspiegeltje gluren. Vreemd genoeg schijnt iedereen die ik in mijn achteruitkijkspiegel zie een neuspeuteraar(ster) te zijn, bij uitstek de meest gebruikte bezigheidstherapie van de eenzame bestuurder.

Buiten de 20% die ik nodig heb voor het besturen van mijn auto ben ik voor 80% bezig met de radio. Zenders aflopen, op zoek naar danwel leuke muziek danwel een interessant onderwerp. Meestal geef ik het na een kwartiertje op en begin ik levensbedreigende capriolen uit te halen om mijn cd's te voorschijn te halen. Waarom geen cd wisselaar dan? Heeft geen zin bij mij, daar kan je er maar maximaal 10 in kwijt en ik heb minimaal ruimte voor 20 nodig.

Vandaag haalde ik weer eens Tonic tevoorschijn, een bandje dat overheerlijke automuziek maakt. Het was alweer even geleden dat ik 'Lemon Parade' had geluisterd en de opkomende files leken om Tonic te schreeuwen.

En toen hoorde ik het ...

Vreemd dat zo'n stukje tekst je in één keer kan pakken, nooit was het mij opgevallen. Zomaar ineens, zonder enige aanleiding, zonder reden. Ik zou er misschien wel een hele editie aan kunnen wijden wat de tekst allemaal voor gevoelens opriep bij mij en waar ik allemaal aan moest denken.

Waarschijnlijk ben ik de enige die dit zal voelen, maar toch schrijf ik de regeltjes even op. Misschien dat ik er iemand anders net zo veel plezier me doe als dat het mij deed in de file.

I wish I'd seen you as a little girl
Without your armor to fend off the world
I would have kept you underneath my wing
I would protect you from everything