|
Sikkema doet lifelogding
Aan de overkant wonen drie gezinnen, beter gezegd: één gezin. Ze wonen in drie huizen, maar alles is doorgebroken, voor zover het kan. Bij elkaar lopen er twaalf kinderen rond, van 5 tot 18 jaar, schat ik. Elke dag als ik door de straat rij, op weg naar huis, moet ik voor ze stoppen, die krengen spelen altijd op straat en vertikken het om opzij te gaan. Van nature ben ik kalm, dus ik wacht rustig, vertrek geen spier en doe zo net of ik me nergens aan stoor. Nu echter, nu ik hier een jaar woon, begint het me te irriteren. Ze kennen me zo langzamerhand wel, een beetje respect zou niet misstaan.
In het roddelcircuit heb ik vernomen dat het om een soort sekte gaat, met strenge regels. Het valt op dat ze nooit met buitenstaanders praten, ik heb het zelf een keer geprobeerd, maar meer dan "Wij mogen niet met vreemden praten", krijg je er niet uit. Ook de ouders zijn niet spraakzaam, een glimlach bij het langsrijden kan er nog net af. Van die ouders kan ik het nog redelijkerwijs begrijpen dat ze met niemand praten, ze zijn stuk voor stuk namelijk oerlelijk, dat krijg je met inteelt. Die kinderen echter, die zien er vrij normaal uit en van sommigen kan ik zelfs zeggen dat het mooie kinderen zijn, zover je dat van een kind kan zeggen dan.
Treist voor die kinderen, worden opgevoed met het idee dat er een god is die voor hun zorgt en voor ze echt kunnen genieten van het leven, moeten ze massaal elkaar de keel doorsnijden. 's Avonds zie je ze wel eens oefenen, zo lijkt het tenminste, als ik naar de silouetten kijk die op de gesloten gordijnen verschijnen. De wereld zal binnenkort wel vergaan.
3 reacties [back]
 uit me link lijst jij..haha
|
|
Pfff ... jij bent zeker zo'n stoere linkdumper? Nou ik niet hoor, ik ben een gevoelige lifelogger ...
|
|
zo een met gevoelens zeker enzo?
|
[back]
|
door