En zeker als het weer eist dat je liggend op je rug, ingesmeerd en wel, een paar ijskoude biertjes nuttigt. De plaats is niet eens van belang, zolang je inspanning maar achterwege laat. Het was me niet gegund.

Helaas dus, na mijn hardnekkige uitstel was het zover, de tuin moest eraan.. en radicaal ook. Van gras en grind naar tegels. Overigens was mijn idee veel beter: de hele tuin asfalteren, een paar witte strepen en je hebt een kartbaan. Vreemd genoeg werd dit idee niet gewaardeerd.

Ik werd al moe bij de gedachte, de hele tuin uitgraven om er daarna weer geel zand te gooien voor de tegels. Een grote container kwam voorrijden en ik kreeg ter plekke een hartverzakking: "Moet dat hele ding vol?" ... ja dus, tot de nok toe graag. In mijn tempo zou dat minimaal een week kosten, maar ik ben boven mijn krachten uitgestegen, heb pijn en warmte getrotseerd en ik ben doorgegaan tot het bittere einde. De klus is geklaard!

Godzijdank.

Nou ja, geklaard... dat is niet helemaal waar. Deel twee komt er nog aan, geel zand en tegels (crisis, dit gaat nachtmerrie's opleveren).

En dan nu over naar het foto-life-tuinlog:
Het begon met de onze zon-blokkerende boom, d'ruit met dat ding! De actiefoto van de omvallende boom is bloederig mislukt, maar het resultaat deed ons allen juichen.

Daarna was het dan zo ver: graven, kruiwageren, graven, kruiwageren, graven, kruiwageren.. nou ja, lijkt me duidelijk.

Dat er wat afgesjouwd is, is wel af te zien aan de volle container (de aarde is echt niet mysterieus verdwenen, maar zit verborgen onder een laag boomgroen). Morgen komen ze hem ophalen en ik wens ze veel plezier met mijn afval.

Uiteindelijk keek sikkema tevreden naar het verzette werk.

In mijn achterhoofd begint het project godgloeiende kuttuin deel 2 echter al angstaanjagend te knagen.

Gaan alle cafe's nu een gedeelte van het terras overdekken, om zo een rookplek te bieden? Staan er zometeen meer mensen buiten dan in het cafe?

Of zullen de huisfeestjes dan weer in opmars komen? Een volgepropte huiskamer, of een met plastic overdekte tuin vol met stampende feestgangers. Ouderwets gezellig waren die feesten en nu ik eraan denk, worden dat soort feesten nog wel gegeven, ik kan me de laatste keer niet meer herinneren dat ik zo'n feest heb bezocht? Zal wel aan de leeftijd liggen (ik sta ook niet meer te wachten op een volgestampte huiskamer met loslopende lamzakken).

Toch jammer dat de plek waar ik misschien wel het meeste van mijn sigaret geniet, dat ik juist daar zonder moet doen. Zal de tabakswet dan toch voor elkaar krijgen wat ze beoogt, mij te laten stoppen met roken? Dan zou het verdomd nog een effectieve wet zijn ook.

('effectieve wet', is dat een paradox?).

Daarom heb ik ook nogal niet bijgehouden wat er zoal in weblogland gebeurt. Heeft iemand nog een nieuwtje voor in about:blank, iets wat ik heb gemist misschien?

Laat het even per mail weten (zie menubalk voor mailadres).

Nu de voorspelde voortekenen zich niet vertonen, begint men toch te twijfelen, desondanks blijft men voorbereid op het ergste.

De site waar het allemaal begon (zetatalk) is inmiddels offline, het Internetarchief weet daar natuurlijk wel raad mee. En lees dan meteen even wat de hoaxontmaskeraars (overigens een hoax die al 8 jaar duurt) ervan vinden.

Maar als ik merk dat de aarde langzamer gaat draaien, dan zit ik bij de bank voor een fikse lening en duik ik in een net zo fikse wagen om de laatste dagen in stijl af te sluiten!

Nu zweef ik de dag door op een combinatie van morfine en pijnstillers, relaxt joh!

En verdomd als het niet waar is, Elvis staat naast me..

Afgelopen vrijdag had ik weer les en door een domme fout (voor de kenners: stuurboord dol vergeten dicht te doen) lag ik plotsklaps onder water. Natuurlijk lag ik ook nog eens op de meest ongunstige plek die je kon bedenken, namelijk aan de overkant. Dat betekende een flink stuk zwemmen, met boot en al, in het nogal frisse water.

Ergens in die overtocht ging het fout, al merkte ik dat pas veel later. Iedergeval zit ik nu met een bijna onbruikbare linkerarm dit stukje te posten. De arts die er gister in het ziekenhuis naar keek was al snel van zijn zaak overtuigd, ik had een stuk kalk in mijn schouder en dat moest eruit. Een spuit met 'kalkoplosser' (de mooie naam is me ontschoten) zou de truuk moeten doen.

Echter, een etmaal later, is de arm verder heen dan vóór de spuit. Ik vermoed dan ook een verkeerde diagnose. Van mijn vorige ski incident had ik nog wat scans liggen die ook het(zelfde) stukje kalk lieten zien, dat ding zit er al jaren zonder enige vorm van ongemak te veroorzaken.

Morgen staat een bezoek aan de huisarts op het schema, noem het een second opinion, of noem het een "die arm zeurt me de gehele dag aan de kop en daar wil ik NU vanaf!" bezoek.

Ik eindig maar in een mooi 'wordt vervolgd...'

----------------------------------------------------
Archief Webschrift