Weblog .... een wat???

Het zal misschien een vreemde gedachte zijn. Maar in het echte leven zijn er mensen die ook echt tegen me praten. Eén van de vragen die mij geregeld gesteld wordt is: “Wat is dat dan, webloggen?”. Mijn antwoord is dan meestal iets in de trant van: “Heb je een uurtje?”. Want helaas is dat niet in een korte zin uit te leggen. Het heeft iets weg van een startpagina en van een ouderwetse linkpagina en van een e-zine en van een dagboek en van een …. ga zo maar door. Het is van alles een beetje maar net weer anders.

De uitleg die ik geef aan de weblog-leek bevat op z’n minst een aantal trefwoorden als links, cynisme, dagelijks, persoonlijk, recent nieuws … de niet weblog-leken kennen ze wel. En de reactie komt bijna altijd op hetzelfde neer: “Maar dat is toch helemaal niet nieuw!”. Nee, klopt, al deze dingen onafhankelijk van elkaar zijn niet nieuw. Maar de combinatie van al deze ingrediënten maakt het weer wel nieuw. Dit is het moment waar de weblog dummies afhaken en hun verzet opgeven, het idee dat ze voor ogen hadden wordt omgezet in een ruizig tv-op-zoek-naar-kanaal-achtig beeld. Dus dan blijft er nog één optie over en dat is een url met de melding: “Ga hier maar even een week lang kijken, dan krijg je wel een idee wat ik bedoel”.

Ga er maar eens voor staan, leg maar eens aan een weblog-nono uit wat een weblog is. Het heeft wat weg van een startpagina, maar zonder die irritante kolommen. Het heeft iets weg van een ouderwetse linkpagina (linkz.htm, want dat staat zo koel), maar dan zonder die verschrikkelijk standaard beschrijvingen (mp3 rulez enzo). Het heeft iets weg van een e-zine, maar dan een meer persoonlijke benadering. Het heeft iets weg van een dagboek, maar dan zonder de verhalen over verloren liefdes en kopjes thee bij de buurvrouw. Er is niet iets specifieks waar je een weblog mee kan beschrijven.

Dus ik heb de hoop opgegeven en ga mezelf niet meer vermoeien met het proberen uit te leggen wat een weblog is. Ik copiëer een stapel visitekaartjes met mijn url aan de ene kant en aan de andere kant iets van “niet zeiken maar kijken”. Dat levert vast wel weer een aantal vaste bezoekers op, want ik heb wel gemerkt dat mensen die er eenmaal bewust mee in aanraking zijn gekomen toch weer terugkomen. En na een tijdje leg ik ze de onvermijdelijke vraag voor: “En wat is een weblog nou?”. Dan blijven ze me vast ook het antwoord schuldig, want een weblog is gewoon een weblog, niets meer en niets minder!

Remco Sikkema