Liever niet lief

Ruzie maken is leuk, dat zou meer moeten gebeuren. Vond iedereen elkaar maar niet zo aardig, dan zou het een stuk spannender zijn. Zoals vroeger, toen je een uur bezig was flames te bestuderen, voor je ook maar aan een link toekwam.

Het wordt weer tijd om lekker te kiften, zonder reden. Kiften om het kiften dus. Doelbewust stangen en hopen op een hapgraag slachtoffer. Iemand die zichzelf graag serieus neemt, zoals veel webloggers doen. Op zoek naar lange tenen die buiten de schoen steken.

Nu is ruzie maken niet zo makkelijk. Dat moet je kunnen. Ikzelf ben er geen held in, ik ben bang om iemand te kwetsen en heb snel medelij met iemand. Dat klinkt nogal sneu, maar ik betrap mezelf er vaak genoeg op. Laats had ik een therapie voor mezelf bedacht, ik had een kolumn geschreven en daarin een aantal weblogs besproken, niet echt complimenteus. Het leek me verstandig om het toch even voor te leggen aan één van de slachtoffers, bij wijze van test. Binnen twee minuten was ik van het idee afgepraat, waarom onnodig kwetsen, waarom kwetsen om te kwetsen? Niks therapie, je bent zoals je bent.

Weer geen ruzie.

Dus moeten we het op een andere manier proberen. Maar we moeten het onszelf niet te makkelijk maken. Uitlokken bij 20 jarige kwebbelmiepen is te makkelijk, iemand op het uiterlijk pakken is ook te simpel. Nee, het is juist leuk om die ene mening te vinden die om te draaien is, of kleine aspecten opblazen, verwarring zaaien zonder van het onderwerp weg te lopen, doorzaniken op zaken die irrelevant lijken. Sommigen zijn hier ijzersterk in en weten zo de zwakke plek boven te krijgen.

En wie, waar moet je toeslaan? Bij de betweters graag, degenen die zichzelf zo overdreven serieus nemen. Daar waar webloggen geen plezier meer uitstraalt, geprietpraat op de vierkante centimeter over non-onderwerpen. De moraalridders zonder moraal. Bij een groot aantal webloggs straalt het er af dat men geen zin meer heeft. Heeft iedereen het door, gehalve de hij/zij zelf? Met tegenzin komen de woorden je tegemoet, de compulsie lees je tussen de regels door. Zo iemand moet wel gevoelig zijn voor een sneer.

Laten we weer ruzie maken, al is het maar om de creativiteit te laten ontwaken (daar heb je hem weer). En laat je vooral kennen, dat leest lekker weg. En neem jezelf ook vooral serieus, dat irriteert ons allemaal. En laat ik afsluiten met:

Ik vind jou ook een klootzak!