Samen minder

Wat mij opvalt, is dat collectieve initiatieven weinig kans van slagen hebben in Nederland. We kunnen er zo een aantal opdreunen: Linklust, Iconoblast, Geitenfokvereniging en Benelog (voor de oudjes onder ons, werkt niet eens meer). Concepten die alleen kunnen werken met elkaar. Voortvarend van start gegaan, maar snel ingezakt. Uiteindelijk gedoemd tot mislukken, voornamelijk door gebrek aan participatie. Mislukken is misschien een groot woord, ligt eraan wat het uiteindelijke doel moet zijn. Maar zodra de bezoekersaantallen beneden redelijk peil vallen, dan kun je spreken van een mislukking.

De eerste reden, die al snel in je opkomt, is eigenbescherming. Iedereen wil alles op z'n eigen log plaatsen. Indien er een overweging is, een keuze tussen 'eigen' of 'ander', slaat de wijzer uit naar 'eigen'. Dat resulteert in tweedehands content, of dubbele content. En daar loopt niemand voor warm, men haakt af. Hier valt niks aan te veranderen, een terugkerend feit waar moeilijk doorheen te prikken is. Het is tot nu toe niemand gelukt een soort 'collectief belang' te creëren, een concept waar men het eigenbelang voor opzij zet en er de energie in steekt om het te laten slagen.

Een tweede reden, is het gebrek aan non-webloggers. Die zitten zonder dat 'eigenbelang'. Ze zijn bekend met 'het webloggen', maar bezitten geen eigen weblog. Hun keuze is een linktip (of andere content) aan een ander, of zelf plaatsen op een 'collectief'. Dat gebrek aan non-webloggers kun je van twee kanten verklaren. Als iemand de moeite neemt om zich te verdiepen in weblogs, dan is dat van korte duur. Voor je het weet hebben ze een eigen stek. Blijkbaar heeft ieder behoefte aan een eigen terrein, 'in controle'.

Dan zie ik een tweede verklaring waarom er zo'n gebrek aan non-webloggende webloglezers is. Zijn we niet te diep gezakt in de drang naar anders zijn? Zijn we onze lezers uit het oog verloren? Is een weblog nog wel leesbaar voor een buitenstaander? Misschien hebben we zo'n apart wereldje gecreëerd dat het bijna onmogelijk is om het te doorgronden. Toegankelijkheid, zo eenvoudig als het klinkt, is toch essentiëel. Men kent de historie niet en haakt af, het staat te ver van hun af. In veel gevallen is een weblog pas leesbaar indien je weet wat er onder de webloggers leeft. Ook ik maak me daar schuldig aan, zonder twijfel.

Terug naar het mislukken van collectieve initiatieven. De angst om initiatief te nemen, de angst om te falen. De angst om geassociëerd te worden met een initiatief dat het niet heeft gehaald. De kat uit de boom kijken, in een gespreid bedje willen aankomen. Lijkt me wel duidelijk waar ik op doel. Men neemt niet zo makkelijk het voortouw, men volgt liever. Het resultaat is afhankelijk van het doorzettingsvermogen van een enkeling, dat staat bijna gelijk aan: onbegonnen werk.

Je kunt verder redeneren, maar dan praat je meer over gevoel/imago. Het lijkt wel of het not-done is om te klieken, om bij een groep te horen. Ik ben ik en niemand is zoals mij, ik doe mijn ding en niemand vertelt mij anders. Het woord 'community' rijst de nekharen. Participeren is slecht voor je imago. Ik ben niet in staat om concessies te doen, daarmee zou ik mezelf verlagen, ik ben een individualist! Maar soms zijn het net pubers, iedereen kijkt naar elkaar. Wie doet er mee? Wat zegt die erover? Is het cool om mee te werken? Het is paradoxaal, zo individualistisch zoals men zich voordoet, maar dat men daarentegen zo aan elkaar hangt.

Het is heel simpel. Iets kan alleen werken als het de eigen eilandjes niet aantast. Iets als Metafilter krijg je hier nooit van de grond. Al die eigenheimers zouden het niet kunnen verkroppen dat een collectief groter wordt dan het individu. Dus je moet in een andere richting zoeken, wil het een kans van slagen hebben.

[Ik wil niet generaliseren, maar ik heb het toch gedaan - red.]

RS